என் காதலுக்கு.. - 3

என் காதலுக்கு.. - 2

என் காதலுக்கு.. - 1

ஆட்டோக்களின் அடாவடி

சென்னையில் பீக் ஹவர்ஸ்ல ஆட்டோல போகனும்னா சம்பளத்தையே கேட்கும் ஓட்டுனர்கள்:

இன்று காலை வாழை(www.vazhai.org) சம்பந்தமான வேலைக்காக பாண்டிபஜார் போகும் பொருட்டு என் அறையிலிருந்து கிளம்பி அருகிலுள்ள கிண்டி பேருந்து நிலையம் வந்துகொண்டிருந்தேன். நேரமின்மையால் என்னை கடந்து சென்ற ஆட்டோவை நிறுத்தி பாண்டிபஜார் போகனும் எவ்வளவு ஆகும் என கேட்டேன் அறுபது கொடுக்கும் மனநிலையில், அவன் 120 கேட்டான். பேசாம நடையைக்கட்ட போகும் வழியில் இருந்த ஆட்டோ ஸ்டேண்டில் விசாரித்தேன்..

"எங்க சார் போனும்..?"

"பாண்டிபஜார்"

"பாண்டிபஜார்ல..??"

"ஹிந்து பிரசார சபா கிட்ட..எவ்வளவு ஆகும்?"

"நூத்தம்பது ஆவுமே சார்.."

அடப்பாவிகளா!!! அதிகபட்சம் மூனு கிலோமீட்டர் கூட ஆகாதேனு நொந்து பத்தடி தாண்டியிருப்பேன். ஏதோ ஒரு நம்பிக்கை... ஒரு ஆட்டோ ஓட்டும் மனுசனை பாத்துரமாட்டோமா என்று. 70 ரூபாய் கேட்டான் அவன். 150.00, 70.00 ரெண்டுமடங்கு வித்தியாசம் வெரும் பத்தடியில்.

போதும் உன் அரைநொடி புன்னகை

'நட்புகாலம்' - என் பார்வை: 15 டிசம்பர் 2008.

பொங்கி வழிகின்ற வனப்புகளைக் கண்டு
இருப்புகொள்ளா இதயம் துள்ளி
கேட்கத்தோன்றுகிறது..
இக்கவிதைகளை தாங்கிநிற்கின்ற
நிழற்படங்களை செதுக்கியது யார் என்று.

பல இடங்களில் வரிகள் தெரியவில்லை..
மன்னித்துக்கொள்ளுங்கள் அறிவுமதி!

நொந்த கதை

வெந்ததையும் வேகாததையும் தரும் இடத்தில் நேற்றிரவு நான் நொந்ததை என்னவென்று சொல்ல..?

நண்பரின் திருமணம் காண நேற்றிரவு தாம்பரத்தில் இருந்து திண்டிவனம் செல்ல, கூட்டம் நிரம்பி வழிந்த விழுப்புரம் பேருந்தில் 1 மணி நேரம் காத்திருந்த சலிப்பில் 11:30 மணிக்கு ஏறினேன்.

அது ஒரு விரைவுப் பேருந்து (இப்போதெல்லாம் வெறும் விரைவுப் பேருந்துகளை மட்டும் தான் பார்க்க முடிகிறது - Intellegent Theft என்பார்களே.. அது இதுதான்). நிற்க இடம் இல்லாததால் உட்கார்ந்து வந்தேன்... கீழே. அதுவும் அரைமணிநேர தேடலின் பின் தான். சிறிது நேரத்தில் வண்டி பெயர் பலகை இல்லாத ஒரு கொள்ளையகம் (அதான்.. Motel) முன் நின்றது.



புழுங்கித்தல்லும் வண்டிக்குள் இருப்பதா.. துற்நாற்றம் அடிக்கும் வெளியே இறங்குவதா என்ற மனச்சண்டையில் தாகம் வென்றது. முகுர்த்த நாள் என்பதால் காலி பாட்டில்களாலும், அலட்சிய ஆட்களாலும் நிரம்பி இருந்தது கடை. Motel க்கே உரிய "ஏலேலங்'கிலி'யே..." ரக பாடல்கள் வேறு காதை கிழித்தன. ஒரு 1லி தண்ணீர் பாட்டில் 18 ரூபாய் என்றதும் வெதும்பாத மனம், அதை ஒரு ரூபாய் சில்லரைக்காக நடத்துனரிடம் செங்கல்பட்டு வரை சண்டை போட்டவர் வாங்கி வாய் கொப்பலித்ததும் வலித்தது. இதுக்கு அவர் சண்டை போடலை. :-) 15 ரூபாயாக இருந்தாலும் கொள்கையை தளர்த்தி ஒரு 'Sprite' கேட்டேன்.. அலட்சய பதில் 'கோக்' மட்டுமே இருக்கு என்றது. 'கோக்'கிற்காக கொள்கையை தளர்த்த மனம் வராமல், இறைந்து கிடந்த plastic தேநீர் கோப்பைகளை மிதித்தவாரே மக்கள் ஊதித்தள்ளிக்கொண்டிருந்த புகைக்குள் புகுந்து புழுங்கும் பேருந்துள் புகுந்தேன்..

நான் உட்கார்ந்திருந்த இடத்திற்காக இரண்டு பேர் முட்டிக்கொண்டிருந்தனர்.

- தா.பாரதிராஜன்.